شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - درس یکم : نیکی | آزمون شماره 97

از اویست شادی از اویست زور/ خداوند کیوان و ناهید و حور 

خلاصی رستن است از وهم و پندار/نه تحریر سطور و نظم اشعار 

پاره ای شال و پاره ای مخمل/شال آن خوب و مخملش محمل 

سخنی بی قرض از بندۀ مخلص بشنو/ای که منظور بزرگان حقیقت بینی 

او رفت و نماند در دلم تیمارش / آری برود گل و بماند خارش

تکاور دست برد از باد می برد/زمین را دور چرخ از یاد می برد

گر پردۀ هستیت بسوزی به ریاضت / بیرون شوی زین ورطه که این خلق در آن است

همگان وقت بلاها بستایند خدا را / تو شب و روز مهیا چو فلک جازم و حازم

به ترتیب خیل و خدم و سپاه و حشم مشغول گشت و یکی از نزدیکان برگزید و محسود همگان شد

به حکم این تجارب روشن می گردد که عاقل را از حطام این دینا به کفاف خرسند باید بود و بدان قانع گردد

چون پادشاه اسرار خویش را به این نمط عزیز و مستور داشت و وزیر کافی گزید سزاوار باشد ملک او پایدار باشد

مرد خردمند با عزم و حزم آن است که به رای خویش به دل یکی بود با جمعیت و همیت آرزوی محال را بنشاند

عاشق دلشده را پند خردمند چه سود / رند ديوانه کجا گوش به عاقل دارد

چه پندم می دهد سوسن که گرد عشق کمتر گرد / مگر سوسن نمی داند که عاشق پند ننيوشد

در گرانجان نکند پند و نصيحت تأثير /  پای خوابيده به فرياد نگردد بيدار

ناصح برو شرمي بدار با پند عاشق را چه کار /  پايند بهر او بيار يا با جنونش واگذار