شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هشتم : پایه های آوایی همسان (2) | آزمون شماره 13950

چه برخیزد از خود و آهن تو را/ چو سر آهنین نیست در زیر خود

ز سرگشتگی زیر چوگان چرخ/ چو گویی ندانی فراز از فرود

خرد گر سخن برگزیند همی/ همان را گزیند که بیند همی

زهی ماه در مهر سرو بلندت/ شکر در گدازش ز تشویر قندت

از آن سویی که هر شب جان روان است / به وقت صبح بازآرد روان را

این خانه که پیوسته در او بانگ چغانه است / از خواجه بپرسید که این خانه چه خانه است

خنده بیاموز گلی سرخ را / جلوه کن آن دولت پاینده را

کسی سر نهد بر فسونش که چون مار / ز عقل و ز دین دست و پایی ندارد

خرد چشم جان است چون بنگری / تو بی‌چشم روشن جهان نسپری

مرا گَه‌گه به دردی یاد می‌کن / که دردت مرهم جان می‌نماید

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی / ز بامی که برخاست مشکل نشیند

گرت خونابه گردد دل ز دست دوستان سعدی / نه شرط دوستی باشد که از دل بر دهان آید

سفرهای علوی کند مرغ جانت = فعولن فعولن فعولن فعل

برآمیزی و بگریزی و بنمایی و بربایی = مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن

من از آن حسن روز افزون که یوسف داشت دانستم = مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن فعولن

که ما را در جهان از لطف خالق = مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن