شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19591

الهی، فضل خود را یار ما کن / ز رحمت، یک نظر در کار ما کن

به نام کردگار هفت افلاک / که پیدا کرد آدم از کفی خاک

فروغ رویت اندازی سوی خاک / عجایب نقش‌ها سازی سوی خاک

چشمهٔ کوچک چو به آن جا رسید / و آن همه هنگامهٔ دریا بدید

ذات تو غنی بوده و ما محتاجیم /  محتاج به غیر خود مگردان ما را

می نوش به‌ خرّمی که این چرخ کهن /  ناگاه تو را چو خاک گرداند پست

بر سبزه نشین و خوش بزی روزی چند /  زان پیش که سبزه بردمد از خاکت

یک کوزه شراب تا به‌هم نوش کنیم / زآن پیش که کوزه‌ها کنند از گل ما

 اگر تو فارغی از حال دوستان، یارا                فراغت از تو میسر نمی‌شود ما را

 بیا که وقت بهار است تا من و تو به هم                 به دیگران بگذاریم باغ و صحرا را

 گرفتم، آتش پنهان خبر نمی‌داری                  نگاه می‌نکنی آب چشم پیدا را؟

به دوستی که اگر زهر باشد از دستت                 چنان به ذوق ارادت خورم که حلوا را

اندک اندک خیلی شود و قطره قطره سیلی گردد.

بدر در میدان او هلالی بودی و رستم به دستان او زالی.

 نصیحت پادشاهان کردن، کسی را مسلم بود که بیم سر ندارد. 

نه هر که در مجادله چُست، در معامله درست.