شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19316

خزاین پر از بهر لشکر بود / نه از بهر آذین و زیور بود

ضرورت نباشد بر افتاده زور / برد مرغ دون دانه از پیش مور 

اگر زیر دستی بر آید ز پا / حذر کن ز نالیدنش بر خدای

گرفتیم عالم به مردی و زور /ولیکن نبردیم با خود به گور 

چه رسوایی است با مستوری اسرار محبّت را                                                                                        که چندانی که می‌سازند پنهان، می‌شود پیدا

گرد غربت ز رخش بحر کند پاک آخر                                                                                                     هر که در راه طلب گرد چو سیلاب خورد

به ‌صورت از نظر ما اگرچه محجوب است                                                                                                           همیشه در نظر خاطر مرفّه ماست

داشت باران، طمع از کاغذ ابری صائب                                                                                                   از لعیمان جهان آن‌که سخاوت می‌خواست

صائب ز اهل عقل شنیدن حدیث عشق / اوصاف یوسف از لب اخوان شنیدن است

ای چشم عقل خیره در اوصاف روی تو / چون مرغ شب که هیچ نبیند به روشنی

 خرد حیران در آن وصف و بیان است / که هر وصفش که گویم بیش از آن است

 عقل از تو چه دریابد تا وصف تو اندیشد / در عقل نمی‌گنجی در وصف نمی‌آیی

زمانه عرصه برای ضعیف، تنگ گرفت/ هماره بهر توانا، فراخ میدانی است         

 آه به یک‌بارگی، یار کمِ ما گرفت/ چون دل ما تنگ دید، خانه دگر جا گرفت

 می‌گرفتم تنگ اگر در غنچگی بر خویشتن/ می‌توانستم چو گل مشت زری پیدا کنم

 مدارا می‌کنم با درد چون درمان نمی‌یابم/ تحمل می‌کنم با زخم چون مرهم نمی‌بینم

باور از مات نیاید به لب بام در آی / تا ببینی که چه شور از تو در این بازار است

پیل فنا که شاه بقا مات حکم اوست / هم بر پیادگان شما نیز بگذرد

قتیل عشق تو شد حافظ غریب ولی / به خاک ما گذری کن که خون مات حلال

با مات درنگیرد ماییم و نیم‌جانی / یا مرگ جان گزینم، یا وصل خوشگوارت