شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 16596

تشبیه

کنایه

استعاره

جناس

بر سر بازار چین با سنبل سوداگرت / مشک اگر در حلقه آید بشکند بازار خویش

از بس که شتابان و گریزان چو نسیمی / گل دست گشوده است که دامان تو گیرد

امید من همه نقش برآب گشت و کنون / بر آب دیده من، نقش حسرتم پیداست

دست و پا گم می‌کنم زان نرگس نیلوفری / من که عمری شد بلای آسمانی می‌کشم

چو طوطی جان شکر خاید به ناگه / شوم سرمست و طوطی را بخایم (شیرین‌سخنی)

و آن‌که از دست خود خلاص نیافت / در ره عشق پای‌بست برفت (گرفتاری)

صبح شد در عرصه گردون مگو خندان سفید / کف به لب آورده است این بُختی کوهان سفید (بیماری)

به ذوق سدره و طوبی تو هم دندان به سوهان زن / امل کام جهانی را به این مسواک می‌مالد (تحمل سختی‌ها)

تیشه زد بر پای خود هر کس که زد بر پای کوه/ دست کوته دار چون فرهاد از ایذای خود

گلم ز دست به در برد روزگار مخالف/ امید هست که خارم ز پای هم به ‌در آید

به قدم رفتم و ناچار به سر باز آیم/ گر به دامن نرسد چنگ قضا و قدرم

شاهد آیینه است و هر کس را که شکلی خوب نیست/ گو نگه بسیار در آیینه روشن مکن

می‌چکد شیر هنوز از لب هم‌چون شکرش / گر چه در شیوه‌گری هر مژه‌اش قتّالی است: (هنوز کودک است.)

حافظ چو نافه سر زلفش به دست توست / دم درکش ارنه باد صبا را خبر شود: (نفس نکش.)

ترسم که اشک در غم ما پرده‌در شود / وین راز سر به مهر به عالم سمر شود: (آشکار شود.)

ای که انگشت‌نمایی به کرم در همه شهر / وه که در کار غریبان عجبت اهمالی است: (مشهور هستی.)