شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 12624

آن چنان تشنه لعل لب سیراب توام / کاب سرچشمه حیوان نکند سیرابم

زلف کافر‌کیش او ایمان من بر باد داد / ای عزیزان پیش کافر کی بود ایمان عزیز؟

جوانیش را خوی بد یار بود / ابا بد همیشه به پیکار بود

منعم مکن ز باده که ارباب عقل را / از جام عشق واله و مدهوش کرده‌اند

بکن آن‌جا مناجاتت بگو اسرار و حاجاتت / سلیمان خود همی‌داند زبان جمله مرغان را

آن قامت است؟ نی به حقیقت قیامت است / زیرا که رستخیز من اندر قیام اوست

حدیث عشق از آن بطّال منیوش / که در سختی کند یاری فراموش

خاکت در استخوان رود ای نفس شوخ‌چشم / مانند سرمه دان که در او توتیا رود

همی‌رفت از بر گردون، گهی تاری گهی روشن / وزو گه آسمان پیدا و گه خورشید ناپیدا

چراغ است مر تیره شب را بسیچ / به بد تا توانی تو هرگز مپیچ

بهار از عارض خوبش همانا نسبتی دارد / که ایدون دلگشا و دلپذیر و دلستان باشد

ای مه ز اجلالت خجل عشقت ز خون ما بحل / چون دیدمت می‌گفت دل جاء القضا جاء القضا