شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 11718

از ما زمانی یاد کن ویران دل آباد کن

گر پاسبان گوید که هی بر وی بریزم جام می

از جدایی‌ها شکایت می‌کند

ده روزه مهر گردون افسانه است و افسون

حلال است رفتن به صحرا ولیک / نه انصاف باشد که بی‌ما روند

دیده سیر است مرا جان دلیر است مرا / زهره شیر است مرا زهره تابنده شدم

ماهرویا روی خوب از من متاب / بی‌خطا کشتن چه می‌بینی صواب؟

من پاس دارم تا به روز امشب به جای پاسبان / کان چشم خواب‌آلوده خواب از دیده ما می‌برد

گفتم تو ما را دیده‌ای وز حال ما پرسیده‌ای=گف تم تُ ما / را دی دِ‌ ای / وز حا لِ ما / پر سی دِ ای 

ز دستم بر نمی‌خیزد که انصاف از تو بستانم= ز دس تم بر / نِ می خی زد / کِ اِن صا فز / تُ بس تا نم

سلامت را نمی‌خواهند پاسخ گفت= س لا مت / را نِ می / خا هن د پا / سخ گفت

خستگانت را شکیبایی نماند =خس تِ گا نت / را شَ کی با / یی نَ ماند

درنگ‌های میان هر پایه یا رکن، مرز پایه‌های آوایی را به ما نشان می‌دهند.

پیِ هم قرارگرفتن پایه‌های آوایی و درنگ‌ها، آهنگی را در خوانش بیت‌ها پدید می‌آورد.

وزن شعر در حقیقت حاصل چینش منظم پایه‌های آوایی یا ارکان عروضی است.

کلام منظوم یا شعر که آهنگین و موسیقایی است، پایه‌ها و پاره‌های آوایی موزون دارد.