شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 31733

در دایره قسمت ما نقطه تسلیمیم/ لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمایی

فکر خود و رای خود در عالم رندی نیست/ کفر است در این مذهب خودبینی و خودرایی

عاشقان را بر سر خود حکم نیست/ هرچه فرمان تو باشد، آن کنند

چرخ بر هم زنم ار غیر مرادم گردد/ من نه آنم که زبونی کشم از چرخ فلک

جعد مشکبارش گیر زلف تابدارش گیر/ خیز و در کنارش گیر ماه نیمروزی را

روی پر نگارش بین چشم پرخمارش بین / لعل آبدارش بین ماه نیمروزی را

موسم سحر شد خیز باده در صراحی ریز/ در کمند زلف آویز ماه نیمروزی را

می به می پرستان آر باده سوی مستان آر/ خیز و در شبستان آر ماه نیمروزی را

بنده‌ات ماه درفشان و به گرد سپهت / گردش چرخ و درخشیدن خورشید و قمر

خداوندا، بلندی یافت مقدارم ز مدح تو / گر از مدح تو درمانم مرا مقدار کی باشد

بر آسمان و زمین رای و رایت تو بلند / تو را مسخّر و فرمان‌بر آسمان و زمین

بدان مقام رسیدی که بس عجب نبود / اگر سپهر کند پیش تو ستاره نثار

ناف دریاست چو گرداب مرا لنگرگاه / نیستم موج که سعی‌ام پی ساحل گردد

رهنوردان را سبکباری بود باد مراد / زود رخت خود به ساحل کف ز دریا می‌کشد

دامن گره به دامن ساحل نمی‌زند / موجی که خو به شورش دریا گرفته است

ساده‌لوحی که شکایت کند از شورش بحر / واگذارش که چو خاشاک به ساحل برود