شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 19083

ای صاحب کرامت شکرانه سلامت / روزی تفقدی کن درویش بی‌نوا را

صوفی چرا هشیار شد ساقی چرا بی‌کار شد / مستی اگر در خواب شد مستی دگر بیدار شد

خلق چو مرغابیان زاده ز دریای جان / کی کند این‌جا مقام مرغ کز آن بحر برخاست

در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن / من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود

خطیبی کریه‌الصوت خود را خوش‌آواز پنداشتی و فریاد بیهده برداشتی.

دون است و بی‌سپاس و سفله و ناحق‌شناس که به ‌اندک تغیّر حال از مخدومِ قدیم برگردد و حقوق نعمتِ سال‌ها درنوردد.  

رفیق این سخن بشنید و بهم برآمد و سخن‌های رنجش‌آمیز گفتن گرفت: کین چه عقل و کفایت است و فهم و درایت؟

نشنیده‌ای که گویند: «خانۀ دوستان بروب و درِ دشمنان مکوب.»  

روی از محاوره او گردانیدن مروت ندانستم که یار موافق بود و ارادت صادق.

در فصل ربیع که صولت بَرد آرمیده بود و ایام دولت وَرد رسیده.

سنگ سراچه دل به الماس آب دیده می‌سفتم و این بیت‌ها مناسب حال خود می‌گفتم.

سخن بر این مقرّر شد که یکی به تجسّس ایشان برگماشتند و فرصت نگاه می‌داشتند.

متوازن/ متوازی/ مطرف/ مطرف/ متوازی 

 متوازن/ مطرف/ مطرف/ متوازی/ متوازی

مطرف/ متوازی/ مطرف/ مطرف/ مطرف 

مطرف/ مطرف/ متوازی/ مطرف/ متوازی

دست انابت به امید اجابت به درگاه حق بردارد.

فلان را اصلی است پاک و طینتی است صاف.

گاه مجرمان را ثواب کردار مخلصان ارزانی می‌دارند و گاه ناصحان را عذاب زلّت جانیان می‌نمایند.

نصیحت پادشاهان کردن، کسی را مسلّم بُوَد که بیم سر ندارد یا امید زر.