شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دوازدهم: جناس و انواع آن | آزمون شماره 3887

من نگویم شعر و شاعر نیستم / در میان خلق ظاهر نیستم

عشق می‌گوید که رو دیوانه شو / عقل گوید عاقل و فرزانه شو

ساقی شکّردهان و مطرب شیرین‌سخن / هم‌نشینی نیک‌کردار و ندیمی نیک‌نام

چو پرده‌دار به شمشیر می‌زند همه را / کسی مقیم حریم حرم نخواهد شد

ای قیل و ای قال تو خوش و ای جمله اشکال تو خوش / ماه تو خوش سال تو خوش ای سال و مه چاکر تو را

ای جویبار راستی از جوی یار ماستی / بر سینه‌ها سیناستی بر جان‌هایی جان فزا

افتد عطارد در وحل (گل ولای) آتش درافتد در زحل / زهره نماند زهره را تا پرده خرّم زند

نی درد ماند نی دوا نی خصم ماند نی گوا / نی نای ماند نی نوا نی چنگ زیر و بم زند

دردمند از درد چشمت چشم بیماران ولی / درد برچیدن ز چشمت جمله را درمان چشم

هر که در عهد ازل مست شد از جام شراب / سر به بالین ابد باز نهد مست و خراب

تا دهد چشم برای صحت چشمت ز کوه / نور چشم من! پر از دُر کرده‌ام دامان چشم

هر دم که در دلم گذرد نیش غمزه‌ات / گردد ز غصه بر دل من نیشتر شراب

خواجو از میکده‌اش دوش به دوش آوردند / این همه بی‌خودی از مستی دوشش نگرید

چه نویسم که دل از درد فراقت چه کشید / یا ز نادیدنت این دیدۀ غم دیده چه دید؟

گر بار دگر ماه من از بام برآید / بس فتنه که از گردش ایام برآید

خسروان در آرزوی شکرش فرهادوار / جان شیرین را فدای جان شیرین کرده‌اند