شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 29113

اشعار کمی به زبان پهلوی در دست است.

اشعار باقی مانده از زبان پهلوی دچار تحریف شده است.

قطعات شعری این زبان در میان اندرزنامه‌های منثور جای دارد.

منظومه‌ی «درخت آسوریک» و «یادگار زریران»، هر دو، اصلی پهلوی دارند.

در زمان سامانیان، خراسان عمده‌ترین مرکز فرهنگی به شمار می‌آمد و دانشمندان این شهر آثار خود را صرفاً به زبان فارسی می‌نوشتند.

در این دوره بسیاری از اصطلاحات علمی، ادبی، دینی و سیاسی جدید از راه ترجمۀ متون عربی، وارد فارسی دری می‌شود.

پایۀ حماسه‌های ملی به زبان فارسی در این قرن گذاشته شد که زبان فارسی را با ادبیات غنی آن به اوج رساند.

قرن چهارم، دورۀ طلایی همراه با شکوفایی روح ایرانی بود که با دانشمند بزرگی چون محمدبن زکریای رازی آغاز شد.

شاعران این عصر به واقعیت بیرونی توجّه بیش تری دارند.

قصه پردازی و آوردن حکایت‌ها و مثل‌ها در شعر این دوره از رواج افتاد.

به کارگیری انواع توصیف و آوردن ترکیبات تازه از خصایص شعری این دوره است.

شعر مدحی با شاعران بزرگ درباری و مدح پادشاهان و رجال دربار، جایگاه خود را پیدا کرد.

عدم تسلط دانشمندان به زبان فارسی

پیدا کردن خوانندگان بیشتر در سرتاسر دنیای اسلام

عدم حمایت حاکمان وقت از آثار زبان فارسی

نفوذ اسلام در ایران