شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 31320

در زمان سامانیان، خراسان عمده‌ترین مرکز فرهنگی به شمار می‌آمد و دانشمندان این شهر آثار خود را صرفاً به زبان فارسی می‌نوشتند.

در این دوره بسیاری از اصطلاحات علمی، ادبی، دینی و سیاسی جدید از راه ترجمۀ متون عربی، وارد فارسی دری می‌شود.

پایۀ حماسه‌های ملی به زبان فارسی در این قرن گذاشته شد که زبان فارسی را با ادبیات غنی آن به اوج رساند.

قرن چهارم، دورۀ طلایی همراه با شکوفایی روح ایرانی بود که با دانشمند بزرگی چون محمدبن زکریای رازی آغاز شد.

زبان پارتی: در دوره اشکانیان رایج بود و تا اوایل دوره ساسانی آثاری به این زبان تألیف می‌شده است.

زبان پهلوی: کلیله و دمنه و یادگار زریران از آثار مربوط به این زبان است. آثار کمی از این زبان برجا مانده است.

زبان فارسی باستان: آثار برجای مانده این زبان، فرمان‌ها و نامه‌های شاهان هخامنشی است که به خطّ میخی نوشته شده است.

زبان فارسی دری: ادبیات این زبان به مفهوم واقعی خود، تقریباً هم‌زمان با دولت طاهریان پدید آمد.