شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17471

هر گه که بر من آن بت عّیار بگذرد / صد کاروان عالم اصرار بگذرد

میوه های لطیف طبع فریب / از ری انگور و از سپاهان سیب

نزد یزدان نه صباح است برادر نه مسا / چیز دیگر بود و ما تبع آن دگریم

مگذار شاهدان چمن را در انتظار / اندر چمن ز غیب غریبان رسیده اند

مجال خواب نمی‌باشدم ز دست خیال / در سرای نشاید بر آشنایان بست

نمی‌توانم بی او نشست یک ساعت / چرا که از سر جان بر نمی‌توانم خاست

پنجه دیو به بازوی ریاضت بشکن / کاین به سرپنجگی ظاهر جسمانی نیست

پندم مده ای دوست که دیوانه سرمست / هرگز به سخن عاقل و هشیار نباشد

تا توانی از نیکی کردن میاسا و خود را به نیکوکاری به مردم نمای.

هرکه داد از خویشتن بدهد، از داور مستغنی باشد.

بدان کوش که به هر محالی از حال و نهاد خویش بنگردی.

به هر نیک و بد، زود شادان و زود اندوهگین مشو.

افسوس بر آن دیده که روی تو ندیده است / یا دیده و بعد از تو به رویی نگریده است

آواز عاشقانه‌ ما در گلو شکست / حق با سکوت بود صدا در گلو شکست

 هرگز حسد نبردم بر منصبی و مالی / الا بر آن که دارد با دلبری وصالی

کس نیاید به زیر سایه بوم (جغد) / ور همای از جهان شود معدوم