شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 16562

اروپایی و مغول

هندی و اروپایی

عثمانی و مغول

هندی و عثمانی

سبک عراقی در نیمۀ دوم این قرن به اوج خود رسیده بود.

 فرهنگ ایرانی در این دوره از فرهنگ هند همچنان تأثیر می‌پذیرفت و تبریز، مادر شهر فرهنگی بود.

زبان فارسی در هندوستان همه‌گیر و رسمی شد و تا زمان حاکمیت استعمار انگلیس زبان رسمی آن دیار بود.

 مراکزی چون خراسان، آذربایجان و نواحی مرکزی ایران به کانون‌های مهمی برای شاعران و هنرمندان و دانشمندان تبدیل شد.

اگر به گلشن ز ناز گردد قد بلند تو جلوه‌فرما / ز پیکر سرو موج خجلت شود نمایان چو می ز مینا

ای خیال قامتت آه ضعیفان را عصا / بر رخت نظاره‌ها را لغزش از جوش صفا

یکی خال سیه جا کرده بر کنج لب لعلش / که گویا بر لب آب بقا بنشسته هندویی

غبار صبح دیدی شرم‌ دار از سیر این گلشن / ز عبرت خاک بر سر کرده می‌آید هوا اینجا

در قرن یازدهم، شاعران سروده‌های خود را بیشتر با مضامین پند و اندرز همراه می‌کردند هم‌چنین تلاش می‌کردند موضوعات و مضامین تازه را با زبانی کهن همراه کنند.

بهزاد در دوره شاه اسماعیل و رضا عباسی در دوره شاه عباس از مفاخر هنر هستند.

در قرن دهم شاعران ایرانی به دو دلیل به هند روی آوردند: بی‌مهری شاهان صفوی به شاعران و شاعرنوازی و ادب‌گرایی سلاطین هند.

مکتب وقوع نتیجه چاره‌اندیشی شاعران برای تغییر سبک و رهایی از گرفتاری تقلید بود.

صائب تبریزی، بابافغانی شیرازی، بیدل دهلوی، کلیم کاشانی

صائب تبریزی، وحشی بافقی، کلیم کاشانی، بیدل دهلوی

بیدل دهلوی، کلیم کاشانی، صائب تبریزی، وحشی بافقی

بیدل دهلوی، بابافغانی شیرازی، صائب تبریزی، محتشم کاشانی