شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 12020

رشتۀ صبرم به مقراض غمت ببریده شد/ همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع (مقراض= قیچی)

آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت/ آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع

کنون چه چاره که در بحر غم به گردابی/ فتاد زورق صبرم ز بادبان فراق (زورق=قایق)

فلک چو دید سرم را اسیر چنبر عشق/ ببست گردن صبرم به ریسمان فراق

پیش سیلاب فنا یکسان بود چون کوه و کاه / از گران جانی چه حاصل، از سبکباری چه سود؟

چند بتوان ساخت موی خویش چون قیر از خضاب؟ / چون نمی‌گردد جوان دل زین سیه‌کاری چه سود؟

چون اثر نگذاشت از من غم ز غمخواری چه سود؟ / چون نماند از دل به جا چیزی ز دلداری چه سود؟

زخم شمشیر قضا از سینه می‌روید چو گل / از زره‌پوشی چه حاصل، از سپرداری چه سود؟

آن زمان کان ماهِ رخشان خورآیین رخ نمود                   باغ، پر گلچهر گشت و کاخ، پر اورنگ بود

چه غم ز حربه و حربِ عرب چو مجنون را                        مقیم بر در لیلی مقام خواهد بود

تا زدی در دل من خیمه به اقبال غمت                          شادی از جان من غم‌زده بگریخته است

دانی که بر عذار تو خال سیاه چیست؟                             زاغی که بر کنارة باغی نشسته است