شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 25785

سایۀ معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد/ ما به او محتاج بودیم او به ما مشتاق بود

دانه باشی مرغکانت برچنند/ غنچه باشی کودکانت برکنند

دانه پنهان کن به کلی دام شو/ غنچه پنهان کن گیاه بام شو

عشق‌هایی کز پی رنگی بود/ عشق نبود عاقبت ننگی بود

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم / فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

صبا خاک وجود ما بدان عالیجناب انداز / بود کان شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم

پشمینه‌پوش تندخو از عشق نشینده است بو / از مستی‌اش رمزی بگو تا ترک هشیاری کند

مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند / که اعتراض بر اسرار علم غیب کند

گفت که شیخی و سری پیشرو و راهبری / شیخ نیم پیش نیم امر تو را بنده شدم

گفت مرا دولت نو راه مرو رنجه مشو /  زانک من از لطف و کرم سوی تو آینده شوم

گفت که دیوانه نه‌ای لایق این خانه نه‌ای / رفتم و دیوانه شدم سلسله بندنده شدم

غلغله‌ای می‌شنــوم روز و شــب از قبه دل / از روش قبــه دل گنبـــد دوار شـدم

 طبیبی را دیدند هرگاه به گورستان رسیدی ردا در سر کشیدی. سؤال کردند، گفت: از مردگان گورستان شرم دارم. بر هر که می‌گذرم ضربت من خورده و در هر که می‌نگرم از شربت من مرده.

اگر عاشقی، دل نشانه بلا کن و اگر عارفی جان سیر محنت و قضا کن. اگر بنده‌ای هرچه او کند رضا کن و در همه مهمات اعتماد بر خدا کن.

من در نفس خویش این قدرت و سرعت می‌شناسم که در خدمت مردان یار شاطر باشم نه بار خاطر.

چندان که نشاط ملاعبت کرد و بساط مداعبت گسترد، جوابش نگفتم و سر از زانوی تعبّد برنگرفتم.

هیچ چیز نزدیک عقلا در موازنۀ دوستان مخلص نیاید و در مقابلۀ یاران یکدل ننشیند.

مرا قضای آسمانی در این ورطه کشید و دانه را بر من و یاران من جلوه کرد و در چشم و دل همه بیاراست.

از سیرت خردمندان دور است «گور کن در بحر و کشتی در بیابان داشتن»

علامت مودّت (دوستی) یاران آن است که با دوستان مردم دوست، و با دشمنان دشمن باشند.