شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 28542

نیست‌وش باشد خیال اندر روان / تو جهانی بر خیالی بین روان

وه که جدا نمی‌شود نقش تو از خیال من / تا چه شود به عاقبت در طلب تو حال من

ای نوش کرده نیش را بی‌خویش کن با خویش را / با خویش کن بی‌خویش را چیزی بده درویش را

دمی با غم به سر بردن جهان یکسر نمی‌ارزد / به می بفروش دلق ما کزین بهتر نمی‌ارزد

جوانی سر از رای مادر بتافت / دل دردمندش به آذر بتافت

چون سنبل تو سلسله بر ارغوان نهاد / آشوب در نهادِ منِ ناتوان نهاد

میوه‌ات باید که شیرین‌تر شود / چون رسن تابان نه واپس‌تر رود

چه حاصل از تماشای رخ حور / به چشمی چون چراغ صبح بی‌نور

بلاآموز چشم خوش‌نگاهان / چراغ‌افروز داغ غم پناهان

کیمیا داری که تبدیلش کنی / گرچه جوی خون بود، نیلش کنی

پس به هر دوری ولی‌ای قائم است / تا قیامت آزمایش دائم است

به کام دل رسید آخر نقابت / در این خلوت ز حد بگذشت خوابت