شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 14413

خانه دل ما را از کرم عمارت کن / پیش از آن که این خانه رو نهد به ویرانی 

آتش است این بانگ نای و نیست باد / هر که این آتش ندارد، نیست باد

این عشق همچو آتش بر جمله قاهر است / تو بس عجایبی که بر آتش تو قادری 

عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت / فتنهانگیز جهان نرگس جادوی تو بود 

ماه من! نخل قدت سرو خرامان من است / سرو من!ماه رخت شمع شبستان من است 

کبوتر حرمم من گرفت بر من نیست / عقاب عشق ندانم که چون گرفت مرا 

سخنی چو گوهر تر صدف لب تو دارد / سخن صدف رها کن گهری نمای ما را

ای صبا! بوسه زن ز من او را / ور برنجد لب چو شکّر او

 در شب مهتاب خوش باشد سفر کردن ز خویش / تن مده چون نقش دیبا در چنین وقتی به خواب

از صدای آب سنگین‌تر شود خواب و مرا / قل قل مینای می، ریزد نمک در چشم خواب

گر چه می‌گویند باران نیست در ابر سفید / از طراوت می‌چکد از پرتو مهتاب، آب

 بادۀ روشن کز او شد دیده ساغر پر آب / می‌شود نورٌ علی نور از فروغ ماهتاب