شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 14835

دل می‌‌رود ز دستم صاحبدلان خدا را/ دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم/ که پیش چشم بیمارت بمیرم

عمری است تا من در طلب هر روز گامی می‌‌زنم/ دست شفاعت هر زمان در نیک‌نامی می‌‌زنم

شراب تلخ می‌‌خواهم که مردافکن بود زورش/ که تا یک دم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش

بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایبان دارد

گوهر پاک بباید که شود قابل فیض

عشق بازی را تحمل باید ای دل پای دار

ز هم‌صحبت بد جدایی جدایی

ندانم هیچ‌کس در عهد حُسنَت / که با دل باشد الّا بی‌بصارت

حبیب آن‌جا که دستی برفشاند / محب ار سر نیفشاند بخیل است

نشاید گفتن آن کس را دلی هست / که ننهد بر چنین صورت دل از دست

همی تا کند پیشه، عادت همی کن / جهان مر جفا را، تو مر صابری را

من خمشم خسته‌گلو عارف گوینده بگو

 ز دریای عمّان برآمد کسی

 با من بگو تا کیستی مهری بگو ماهی بگو

نه خصمی کز کمندش می‌توان رَست