شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 21303

نگارینا دلم بردی فسون‌خوانی مکن چندین / زبان من فروبستی زبان‌دانی مکن چندین

دیدی که از غم تو بر من چه خواری آمد / بی آن‌که هیچ رخنه در دوستداری آمد

ندهم من به تو دل گرچه بتِ دل‌بندی / که دل از من ببری با دگری پیوندی

سرِ آن ندارد امشب که برآید آفتابی / چه خیال‌ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی

نکونام و صاحب‌دل و حق‌پرست / خط عارضش خوش‌تر از خطّ دست

مرا تو غایت مقصودی از ج‌هان ای دوست / هزار جان عزیزت فدای جان ای دوست

چنین است رسم سرای درشت / گهی پشت بر زین، گهی زین به پشت

به یاد روی شیرین بیت می‌گفت / چو آتش تیشه می‌زد کوه می‌سفت

چون حال بدم در نظر دوست، نکوست / دشمن ز جفا گو ز تنم برکن پوست

وعدۀ اهل کرم، نقد روان / وعدۀ نااهل شد رنج روان

همین پنج روز است عیش مدام / به ترک اندرش عیش‌های مدام

بسا نقش خردمندان که در بند هوا ماند / در آن صورت که عشق آید خردمندی کجا ماند؟

عرش را بر آب، بنیاد او نهاد / خاکیان را عمر، بر باد او نهاد

واصل انسان همه هیچ است هیچ / حاصل دوران همه هیچ است هیچ

در گذر از لاله باغ امل / سوزش دل بنگر و داغ اجل

ای میان بحر کرده با نهنگان آشنا / بر کران کوه بوده با پلنگان آشنا