شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16592

با من به سلام خشک‌، ای دوست! زبان تر کن / تا از مژه هر ساعت لعل ترت افشانم

رازهای سر به مهر سینۀ میخانه را / از لب پیمانۀ خاموش می‌باید شنید

ما گر چه مرد تلخ شنیدن نه‌ایم لیک / تلخی که از زبان تو آید شنیدنی است

ز حرف سرد دل ما چو غنچه بگشاید / چراغ ما به نسیم سحر شود روشن

هرچه بر او تنگ گرفتند، کمربند خود را تنگ‌تر بست.

 مسلّماً اگر درها را به رویش نبسته بودند، شاید وضع جور دیگری بود.

پیرمرد در این سفرهای هر ساله به جست‌وجوی تسلّایی می‌رفت.

 پی‌بردیم راه دست خودش هم نیست. این بار اتاق از جا کنده شد.

 بیت «به شهر تو شیر و نهنگ و پلنگ / سوار اندر آیند هر سه به جنگ» پرسش انکاری دارد.

در بیت «همه تیغ و ساعد ز خون بود لعل / خروشان دل خاک در زیر نعل»، واژه‌ی «لعل» به مناسبت «رنگ» آن به کار گرفته شده است.

بیت «بدو گفت خندان که نام تو چیست؟ / تن بی‌سرت را که خواهد گریست؟» تمسخر و تهدید دارد.

در بیت «یکی تیر الماس‌پیکان چو آب / نهاده بر او چار پرّ عقاب»، واژه‌ی «آب» به مناسبت زلالی آن به کار رفته است.