شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 13488

در این درگاه بی‌چونی همه لطف است و موزونی / چه صحرایی چه خضرایی چه درگاهی نمی‌دانم

به فلک می‌رسد از روی چو خورشید تو نور / قل هو اللهُ اَحَد چشم بد از روی تو دور

سود بازرگان دریا بی‌خطر ممکن نگردد / هر که مقصودش تو باشی تا نفس دارد بکوشد

برخیز تا یک سو نهیم این دلق ازرق‌فام را / بر باد قلّاشی دهیم این شرک تقوا نام را

همچو نی می‌نالم از سودای دل: هم چُ نِی می/ نا لَ مز سو/ دا یِ دل

نداری غیر از این عیبی که می‌دانی که زیبایی: نَ دا ری غِی/ رَ زین عِی بی/ کِ می دا نی/ کِ زی با یی

در پیش بی‌دردان چرا فریاد بی‌حاصل کنم: در پی شِ بی/ در دان چِ را/ فر یا دِ بی/ حا صل کُ نم

در چمن پروانه‌ای آمد، ولی نَنشسته رفت: در چَ من پر وا / نِ ای آ مد وَ / لی نَن شَس / تِ رفت

معیشت (فعولن)، سست‌عهدی (فاعلاتن)، سنگ‌دلان (مفتعلن)

آفرینش (فاعلاتن)، تشنه‌جان (فاعلن)، برافتادی (مفاعیلن)

توجّه (فعولن)، خوش‌نویسی (فاعلاتن)، لطیف‌تر (مفاعلن)

نمی‌ترسم (مفاعیلن)، خودخواهی (مفعولن)، تأمّل (فع لن)

با جوانی سرخوش است این پیر بی‌تدبیر را : با جَ وا نی / سَر خُ شس تین/ پی رِ بی تَد/ بیر را

فقیهی بر افتاده مستی گذشت: فَ قی هی / بَ رُف تا/ دِ مس تی / گُ ذشت

که گفت آن روی شهر‌آرای بنمای: کِ گف تان/ رو یِ شه / را رای / بِن مای

آهسته تا نبود خبر رندان شاهدباز را: آ هِس تِ تا / نَب وَد خَ بر / رِن دا نِ شا/ هِد باز را

بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایبان دارد

گوهر پاک بباید که شود قابل فیض

عشق بازی را تحمل باید ای دل پای دار

ز هم‌صحبت بد جدایی جدایی