شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 7: تاریخ ادبیات قرن چهاردهم | آزمون شماره 5118

دوره دوم: شعر نو تغزّلی که از دوره پیشین شروع شده بود، به تدریج راه خود را ادامه داد.

دوره چهارم: شاعران این عصر هنری‌تر و بهتر از گذشته به جوهر شعر دست یافتند.

دوره سوم: مصادف با سال 1304 تا 1320 که جدال بر سر شعر کهنه و نو بود.

دوره اول: اشعار نیما و دیگر نوگرایان در برخی نشریات مانند روزگار نو و سخن منتشر می‌شد.

رخشنده اعتصامی: در قصیده به سبک ناصرخسرو به روانی و لطافت شعر سعدی می‌سراید و در قطعات به شیوۀ انوری و سنایی توجه دارد.

سید محمدحسین بهجت تبریزی: این شاعر بزرگ غزل‌سرای معاصر، از مولوی تأثیر فراوان پذیرفت و ارادت خاصی به بزرگان دین به‌ویژه حضرت علی (ع) داشت.

علی اسفندیاری: آنچه کار او را از دیگر نوگرایان متمایز می‌کند، نگرش عاطفی او به واقعیت‌های ملموس در شعر است.

مهدی اخوان ثالث: حماسی ‌بودن زبان و به‌کارگیری برخی از کاربردهای نحوی سبک عراقی از ویژگی‌های شعر اوست. «از این اوستا» از بهترین مجموعه شعرهای اوست.