شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 27039

آثار بر جای مانده زبان فارسی باستان، فرمان‌ها و نامه‌های شاهان هخامنشی است که به خط اوستایی نوشته شده است.

کتاب اوستا را موبدان برای اجرای مراسم دینی، از حفظ می‌خواندند؛ تا این‌که سرانجام در دوره ساسانی، آن را به نگارش درآوردند.

زبان ایرانیان پیش از اسلام که ریشه و مادر زبان امروز ایران است، پارسی یا فارسی نامیده می‌شد.

زبان‌هایی که در ایران و مناطق همجوار آن، از قدیم‌ترین روزگاران متداول بوده است، ویژگی‌های مشترکی دارند.

پهلوی، نخستین صورت زبان ادبی فارسی نو در برابر نفوذ عناصر زبان عربی بود.

یعقوب لیث صفاری با زبان عربی آشنایی نداشت ولی اجازه داد تا این زبان در دستگاه حکومت او به‌کار رود.

پایه حماسه‌های ملّی به زبان فارسی در قرن چهارم گذاشته شد که زبان فارسی را با ادبیات غنی آن به اوج رساند.

با وجود تأکید بر ضرورت تألیف فارسی و گردآوری تاریخ و روایات گذشته ایرانی، امرای سامانی نتوانستند در برابر خلافت بغداد به هویتی مستقل دست پیدا کنند.

امیران سامانی، شاعران فارسی‌گوی را تشویق می‌کردند  عده‌ای از دانشوران خراسان

امیران سامانی، مترجمان را به ترجمه کتاب‌های معتبری به نثر فارسی ترغیب می‌کردند  محمدبن جریر طبری

امیران سامانی، دانشمندان را به تألیف آثار فلسفی و طبی تشویق می‌کردند  محمدبن جریر طبری

امیران سامانی، آداب و رسوم ملّی ایران را ترویج می‌کردند  عده‌ای از دانشوران خراسان