شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16908

عاشق صادق از ملامت دوست/گر برنجد به دوست مَشمارش

وز سخن گفتنش چنان مستم/که ندانم جواب گفتارش

دوش آن غم دل که می‌نهفتم/باد سحرش ببرد سرپوش

میان خلق ندیدی چون دویدمت از پی/ زهی خجالت مردم چرا به سر ندویدم

مگس‌وار از سر خوان وصال خود مران ما را / نه مهمان توام آخر به خوان روزی بخوان ما را

کنار از ما چه می‌جویی میان بگشا دمی بنشین / به اقبالت مگر کاری برآید زین میان ما را

‌تو زوری می‌کنی بر ما و ما خواهیم جورت را / کشیدن چون کمان تا هست پی بر استخوان ما را

قیامت باشد آن روزی که بر سوی تو چون نرگس / ز خواب خوش برانگیزند مست و سرگران ما را

فسون ناله‌ام شب بسته خواب پاسبانش را                                           که با هر سر نباشد آشنایی آسمانش را                               آسمان: متمّم

ز چاک سینه‌ام دل می‌کند نظارة زلفش                                                   چو مرغی کز قفس بیند به حسرت آشیانش را                      آشیان: مفعول

نوازد ظاهر و در دل خیال کشتنم دارد                                                 به حال خویشتن پی برده‌ام لطف نهانش را                      ظاهر: مسند

اسیر عشق را فرض است عزت بعد مردن هم                                          میندازید بر خاک مذلت استخوانش را                               عزّت: نهاد