شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16940

هرگه که یادم آید از آن سید شهید / عیشم شود منقص و عمرم شود هبا

در آرزوی آب، چون اویی بداد جان / لعنت بر این جهان به‌نفرین بی‌وفا

رمز قرآن از حسین آموختم / ز آتش او شعله‌ها اندوختم

تار ما از زخمه‌اش لرزان هنوز/ تازه از تکبیر او ایمان هنوز

کرد این خیال وهم غلط کار، کان غبار / تا دامن جلال جهان‌آفرین رسید

هست از ملال گرچه بری ذات ذوالجلال / او در دل است و هیچ دلی نیست بی‌ملال

جهان پردرد می‌بینم دوا کو / دل خوبان عالم را وفا کو

سراسر جمله عالم پرشهید است / شهیدی چون حسین کربلا کو؟

چو عمر نفس پرستان که بر محال گذشت آن / برفتی از سر غفلت نپرسمت که کجایی

اگر از قیاس جان را جگر آهنین نبودی / نتواندی کشیدن ستم دل چو سنگش

چو سالکان طریقت به کوی عشق درآی / به دل اگر نه غم از ترک پا و سر داری

به کارزار پناه جهان بود به دو چیز / چو کار تنگ درآید به طالع و به سپاه

در ازل بست دلم با سر زلفت پیوند                                                                          تا ابد سرنکشد وز سر پیمان نرود

گر چه حافظ در رنجش زد و پیمان بشکست                                                         لطف او بین که به لطف از در ما بازآمد

ما که پیمان وفا با سر زلفت بستیم                                                                      به وفای تو که هم بر سر آن پیمانیم

با سر زلف شکن در شکنش عهد مبند                                                              که بدین واسطه ما بی سر و سامان شده ایم