شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 24449

امید خلق غوّاص است و دست راد او دریا / به کام خویش برگیرد گهر غوّاص از دریا

بر جای رطل و جام می، گوران نهاده استند پی / بر جای چنگ و نای و نی، آواز زاغ است و زغن

وگر خود جنت المأویَْ بود مأوای درویشان / وگر خواهند درویشان ملک را صنع آن باشد

خیز و بیتی چند بنویس و به خدمت بر بخوان / تا ز حسن‌الاستماعت قرب او أدنی دهد

ساسانی ـ خراسان بزرگ

ساسانی ـ سیستان

هخامنشی ـ ماوراءالنّهر

هخامنشی ـ خراسان کنونی

اگرت دیو طبیعت شکند پنجه عقل / چه کند آهوی وحشی چو شود صید پلنگ

ارغوان بینی چو دست نیکوان پر دستبند / شاخ گل بینی چو گوش نیکوان پر گوشوار

برگرفت از روی دریا ابر فروردین سفر / ز آسمان بر بوستان بارید مروارید تر

اَیا شاهی که از شاهان نیامد کس تو را همسر / اَیا میری که از میران نباشد کس تو را همتا

هرکه بدین خصلت متحلّی گشت شاید که بر حاجت خویش پیروز گردد و از آن اهتزاز نمایند.

در مخاصمت نفس مبالغت نمودم به رغبت صادق و حسبت بی‌ریا به علاج بیماران پرداختم.

چنین گفته‌اند که هر خانه که در آن سوره بقره بخوانند سه شبان‌روز شیطان در آن خانه بگریزد.

حلاوت عاجل او از ادّخار حسنات بازدارد و مال و عمر خویش در مرادهای این‌جهانی نفقه کند.