شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 22622

نخستین آثار نظم فارسی پس از سیستان در منطقه خراسان بزرگ پدید آمده است

اوج آن در زمان سامانیان بوده است، سبک خراسانی را سبک سامانی هم می نامند

خراسان بزرگ شامل خراسان کنونی، افغانستان، تاجیکستان، ماوراءالنهر و ترکستان می شد

سبک دوره غزنوی را باید بینابین نام نهاد زیرا ویژگی های سبک عراقی نیز در آن به چشم می خورد

دو

سه

چهار

پنج

چون کیخسرو به ایران شد و خبر او بشنید، آن‌جا آمد. بدان حصار اندر نیارست شد. آتشگاه کرکوی، معبد جای گرشاسب بود و او را دعا مستجاب بود به روزگار او و مردمان هم به امید برکات آنجا همی‌شدندی.

به روزگار خسرو، اندر وقت بوذرجمهر،‌ رسولی آمد از روم. خسرو بنشست چنان‌که رسم ملوک عجم بود و رسول را بار داد. پیش رسول با وزیر گفت: «ای فلان، همه چیز تو دانی؟»

قوی رای دهشت به خود راه ندهد و خوف و حیرت را در حوالی دل مجال نگذارد. _ چه محنت اهل کیاست و حصافت تا آن حد نرسد که عقل را بپوشاند.

فرّخی از سیستان بود طبعی به‌غایت نیکو داشت و شعر خوش گفتی و چنگ‌ تر زدی و خدمت دهقان کردی از _ دهاقین سیستان و این دهقان او را هر سال دویست کیل پنج منی غلّه دادی و صد درم سیم نوحی، او را تمام بودی.

قرن چهارم با دانشمند بزرگی چون محمدبن زکریای رازی آغاز شد و با شاعر بی‌نظیری مانند فردوسی ادامه یافت.

در زمان سلجوقیان، بخارا عمده‌ترین مرکز فرهنگی به‌شمار می‌آمد و بسیاری از دانشمندان آثار ارزنده‌ای به پارسی پدید آوردند.

در اوایل قرن پنجم بسیاری از اصطلاحات علمی،‌ ادبی، دینی و سیاسی جدید از راه ترجمة متون عربی وارد فارسی دری می‌شود.

امرای سامانی با تشویق شاعران و نویسندگان می‌کوشند ترکیب تازه‌ای از هویت فرهنگی، یعنی بازیافتن اندیشة ایرانی در چارچوب فرهنگ اسلامی را ترویج کنند.