شرکت در آزمون آنلاین فارسی 3 - فارسی 3 | آزمون شماره 7325

حُسن شهادت از همه حسنی فراتر است / ای محسن شهید من، ای حسن بی گناه

شاهد نیاز نیست که به محضر آورند/ در دادگاه عشق،رگ گردنت گواه

لبریز زندگی است نفس های آخرت / آورده مرگ گرم به آغوش تو پناه

یک کربلا شکوه به چشمت نهفته است / ای روضۀ مجسّم گودال قتلگاه

منّت خدای را عزَّوجلَّ که طاعتش موجب غربت است و به شکر اندرش مزید نعمت. هر نفسی که فرومی‌رود، ممد حیاط است و چون برمی‌آید، مفرِّح زات.

باران رحمت بی‌حسابش همه را رسیده و خانِ نعمت بی‌دریغش همه جا کشیده. پرده ناموس بندگان به گناه فاهش ندرد و وظیفه روزی به خطای منکر نبرد.

فرّاش باد سبا را گفته تا فرش زمرّدین بگسترد و دایه ابر بهاری را فرموده تا بنات نبات در محد زمین بپرورد.

آکفان کعبه جلالش به تغصیر عبادت معترف و واصفان هلیه جمالش به تحیّر منصوب.  

گر بسی بینی عدد، گر اندکی                                                             آن یکی باشد درین ره در یکی است (وادی پنجم)

هفت دریا یک شمر این‌جا بود                                                              هفت اخگر یک شرر این‌جا بود (وادی چهارم)

گوید اصلاً می‌ندانم چیز من                                                               وان ندانم هم ندانم نیز من (وادی ششم)

چون شود آن نور بر دل آشکار                                                              در دل تو یک طلب گردد هزار (وادی سوم)

صائب! چو موج از خطر بحر ایمن است               هرکس عنان به دست توکل سپرده است

مشو ز ساده‌دلی از گزند نفس ایمن                    که شیوه سگ دیوانه آشنایی نیست

به طرف دامن خورشید بسته‌ام دامن                   مرا چو سایه ز پست و بلند پروا نیست

به ناخدای توکل سپرده‌ام خود را                   مرا تردد خاطر ز موج دریا نیست