شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس نهم: موازنه و ترصیع | آزمون شماره 24829

دو

یک

چهار 

سه

ای منوّر به تو نجوم جمال/ وی مقرّر به تو رسوم کمال 

برگ بیبرگی بود ما را نوال/ مرگ بیمرگی بود ما را حلال 

چرخ ار پچه رفیع خاک پایت/ عقل ارچه بزرگ طفل راهت 

ما برون را ننگریم و قال را / ما درون را بنگریم و حال را

گفتا چی است این ای فلان، گفتم که خون عاشقان / جوشیده و صافی چو جان بر آتش عشق و ولا

بخشش تو برون شده ز بیان / کوشش تو فزون شده ز مقال

خمار وصل و خرسندی، بجوش ای گریه تا گریم / اسیر عشق و بی‌دردی، ببال ای ناله تا نالم

ز مشرق سر کوی آفتاب طلعت تو / اگر طلوع کند، طالعم همایون است

سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع / دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

عشق اگر داری تو را از رهزنان دین چه باک / عشق اگر داری تو را با رهبران دون چه کار

گوهر بی‌قیمتم در صدف آسمان / دانه بی‌قوّتم در دهن آسیا

تا به گریبان نرسد دست مرگ / دست ز دامن نکنیمت رها

باء برّ او بر بندگان او، سین سرّ او با دوستان او، میم منّت او بر مشتاقان او. اگر نه برّ او بودی رهی را چه جای تعبیه سرّ او بودی؟

اگر مسارعت نمایی امانی دهم بر تقصیری که تا این غایت روا داشته‌ای و از خدمت و دیدار او تقاعدی نموده و اگر توافقی کنی بالفور بازگردم.

در اعزاز و ملاطفت، اطناب و مبالغت نمود و روی به تفحّص حال و استکشاف کار او آورد و اندازه رای و خرد او به امتحان و تجربت بشناخت.

دست حسد سرمه بیداری در چشم وی کشید و فروغ خشم، آتش غیرت در مفروش وی پراکند تا خواب و قرار از وی بشد.