شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 9: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 11097

زلف و رویت جانب ما گوش می‌دارند و تو / زلف را زین تاب دادی، روی از آن پیچیده‌ای

چو بلبل زان نکردم باز میل گلشن کویت / که چون رفتم به زاغان دادی ای گل آشیانم را

بر رخ او پرده نیست جز که سر زلف او / گاه چو چوگان شود گاه شود گوی‌ها

هست تهی خارها نیست در او بوی گل / کور بجوید ز خار لطف گل و بوی‌ها

در مجلس ما عطر میامیز که ما را / هر لحظه ز گیسوی تو خوش بوی مشام است

آن پری‌ چهره که ما را نگران می‌دارد / چشم با ما و نظر با دگران می‌دارد

 تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت / جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

 سیل اشک ار بکند خانه مردم نه عجب / کز غمت گریه‌کنان چشم ‌تری نیست که نیست

کمند زلف بتی گردنم ببست به مویی / چنان کشید که زنجیر صد علاقه گسستم

 خورشید عارض او چون ذرّه برده تابم / بالای سرکش او چون سایه کرده پستم

 یا بهار عمر من رو بر خزان خواهد نهاد / یا نهال قامت او را به بر خواهم گرفت

 چشم گریان را به طوفان بلا خواهم سپرد / نوک مژگان را به خوناب جگر خواهم گرفت