شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 13492

از بس که تن ز آتش حسرت گداخته است/ از دیده خون گرم فشانم به جای اشک

منم ابر و تویی گلبن که می‌خندی چو می‌گریم/ تویی مهر و منم اختر که می‌میرم چو می‌آیی

عمری از سنگ حوادث سوده گشتم چون غبار/ تا به امداد نسیمی ره به کویی یافتم

از ساغر خونین شفق باده ننوشیم/ وز سفرۀ رنگین فلک لقمه نگیریم

 تا کجا راحت پذیرم یا کجا یابم قرار؟ / برگ خشکم در کف باد صبا افتاده‌ام

سردمهری بین که کس بر آتشم آبی نزد / گرچه همچون برق از گرمی سراپا سوختم

دیشب چراغ دیدۀ من تا سپیده سوخت / آتش افتاد بی تو به ماتم‌سرای اشک

طی نگشته روزگار کودکی پیری رسید / از کتاب عمر ما فصل شباب افتاده است

مرغ دل تا دام زلف و دانه خال تو دید / طایر اندیشه‌ام افتاد در دام هوس (5)

شاهین صفت چو طعمه چشیدم ز دست شاه / کی باشد التفات به صید کبوترم (1)

مرغ روحم که همی‌زد ز سر سدره صفیر / عاقبت دانه خال تو فکندش در دام (2)

جعد او نقش حُسن را نقاش / چشم او گنج فتنه را گنجور (2)

تا لب جانان ز تنگی شکل انگشتر گرفت    پشتم از بار فراقش صورت چنبر گرفت

شد چو انگشتر دلم خالی ز مهر نیکوان    تا چو انگشتر نگین مهرش اندر برگرفت

صورت چنبر گرفت از بار هجرش پشت من    تا لب لعلش ز تنگی شکل انگشتر گرفت

طرّة شبرنگ او وقت سحر ز آسیب باد    صد هزار انگشتری بشکست و باز از سر گرفت