شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 20176

ابرهه چنان دانست که حاجت خانه خواهد خواست و به دلش اندر بود که اگر حاجت خواهد، بدو بخشد. پس عبدالمطّلب گفت که دویست اشتر از آن من بیاورده‌اند، بفرمای تا اشتران بازدهند.

 بیستم صفر سنۀ ۴۳۸ به شهر تبریز رسیدم. آن پنجم شهریور قدیم بود؛ شهری آبادان؛ مرا حکایت کردند که بدین شهر زلزله افتاد، بعضی از شهر خراب شده بود و بعضی دیگر را آسیبی نرسیده بود و گفتند چهل هزار آدمی هلاک شده بودند.

طريق درویشان ذکر است و شکر و خدمت و طاعت و ایثار و قناعت و توحید و توکل و تسلیم و تحمل. هر که بدین صفت‌ها موصوف است به‌حقیقت درویش است اگرچه در قباست.

چنان شنودم که هارون‌الرّشید خوابی دید بر آن جمله که پنداشتی که همه دندان‌های او از دهن بیرون افتادی به‌یک‌بار.

 چون کیخسرو به ایران شد و خبر او بشنید، آن‌جا آمد. بدان حصار اندر نیارست شد. آتشگاه کرکوی، معبد جای گرشاسب بود و او را دعا مستجاب بود به روزگار او و مردمان هم به امید برکات آنجا همی‌شدندی.

 به روزگار خسرو، اندر وقت بوذرجمهر،‌ رسولی آمد از روم. خسرو بنشست چنان‌که رسم ملوک عجم بود و رسول را بار داد. پیش رسول با وزیر گفت: «ای فلان، همه چیز تو دانی؟»

 امّا هنر چشمه‌ی زاینده است و دولت پاینده و اگر هنرمند از دولت بیفتد، غم نباشد که هنر در نفس خود دولت است؛ هر جا که رود قدر بیند و بر صدر نشیند و بی‌هنر لقمه چیند و سختی بیند.

 فرّخی از سیستان بود طبعی به‌غایت نیکو داشت و شعر خوش گفتی و چنگ‌ تر زدی و خدمت دهقانی کردی از _ دهاقین سیستان و این دهقان او را هر سال دویست کیل پنج منی غلّه دادی و صد درم سیم نوحی، او را تمام بودی.

چو من صلح جویم شفیع او بود/ چو در جنگ آیم بود خنجر او

حریص و جهان‌سوز و سرکش مباش/ ز خاک آفریدندت آتش مباش

برو شکر کن چون به نعمت دری/ که محرومی آید ز مستکبری

نه خواهنده‌ای بر در دیگران؟/ به شکرانه خواهنده از در مران