شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 27387

بیدار بخت ما که تو دیدی به خواب رفت / وان عیش‌های خوش که شنیدی فسانه شد

آن موجه‌ام که بحر پرآشوب روزگار / در هر شکست بال دگر می‌دهد مرا

زهر خند ای دل، که دور گریه مستانه رفت / روزگار دار و گیر شیشه و پیمانه رفت

کنون زمانه دگر گشت و من دگر گشتم / عصا بیار که وقت عصا و انبان بود

بر ماه، تو را دو گل سیراب شکفته است / در هر دلی از دیدن آن دو گل خاری است (شعر واقع‌گراست.)

هوای او دژم و باد او چو دود جحیم / زمین او سیه و خاک او چو خاکستر (از تشبیه حسی استفاده شده است.)

گاو نفس خویش را زوتر بکش / تا شود روح خفی زنده و بهش (فکر و کلام ساده است.)

بخسبند یک گوش بستر کنند / دگر بر تن خویش چادر کنند (برخی کلمات در مقایسه با زبان امروز تغییر تلفظ داده‌اند.)

خاک را چون ناف آهو مشک زاید بی‌قیاس / بید را چون پرّ طوطی برگ روید بی‌شمار

ای که اندر ملک گفتی می‌نهم قانون عدل / ظلم کردی ای اشاراتت همه بیرون عدل

هر کجا خیمه است خفته عاشقی با دوست مست / هر کجا سبزه است، شادان یاری از دیدار یار

به مجلس اندر کان بت مرا شراب دهد / به من نشاط و به بدخواه من عذاب دهد

کمی لغت عربی

کهنه و مهجور بودن بعضی از کلمات

سادگی زبان شعر

استفاده از دو نشانه برای یک متمّم