شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20753

اگر (غیاث _ قیاس) کنم من ز دجله تا جیحون / ز لشکر تو همی نگسلد نفر ز نفر

تو از ما (فارق _ فارغ) و ما با تو همراه / ز ما فریاد می‌آید تو خاموش

 امشب بنشینم چون آن مه بگرفت / تا روز همی‌زنیم (طاس _‌ تاس) و لب طشت

چندین چه غمزه می‌زنی از بهر کشتنم / صید تو زنده نیست مکن رنجه (شست _ شصت) را

کوه پرآوا از دور کاملاً کفن‌پوش شده، امّا شعله نارنجی خورشید نوکش را آتش زده و از دور برق می‌زند.

دَم‌دمای غروب است، آسمان صاف و تمیز. درست مثل کاسه‌ای آبی‌رنگ که گربه هزاربار لیسیده باشد.

آهسته آهسته چشمان معصوم صبح باز می‌شود. بوی آسمان می‌آید، بوی خستگی یک پرنده می‌آید.

 شب به حیاط می‌خزد. همه ‌جا سیاه است. پول نقره‌ای ماه از لبه کوه در قلّک سیاه آسمان می‌افتد.

تو ظاهر خود به جامه آراسته‌ای     دل‌های پلید و جامه پاک چه سود

 لباس ظاهر و باطن به هم موافق کن         نه همچو دریا خون‌خوار و پاک‌دامن باش

 صورت ظاهر فنا گردد بدان          عالم معنی بماند جاودان

 روی و ریا را مکن آیین خویش       هرچه فساد است ز روی و ریاست