شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17273

تن مرا ز بلا آتشی برافروزند / دلم برآرند از بر، بر او کباب کنند

رخم ز چشمم هم‌چهره‌ی تذرو شود / چو تیره شب را هم‌گونه‌ی غراب کنند

تنم به تیغ قضا طعمه‌ی هژبر نهند / دلم به تیر عنا مسته‌ی عقاب کنند

بر این حصار ز دیوانگی چنان شده‌ام / که اختران همه دیوم همی خطاب کنند

بدین الحان داودی عجب نیست / که مرغان هوا حیران بمانند
خدای این حافظان ناخوش‌آواز / بیامرزاد اگر ساکن بخوانند

چو نیکبخت شدی ایمن از حسود مباش / که خار دیده‌ی بدبخت نیکبختانند
چو دستشان نرسد لاجرم به نیکی خویش / بدی کنند به جای تو هر چه بتوانند

رسم و آیین پادشاهانست / که خردمند را عزیز کنند
وز پس عهد او وفاداری / با خردمندزاده نیز کنند

نشان آخر عهد و زوال ملک وی است / که در مصالح بیچارگان نظر نکند
به دست خویش مکن خانگاه خود ویران / که دشمنان تو با تو از این بتر نکند

تا تو را جای شد ای سرو روان در دل من / هیچ‌کس می‌نپسندم که به جای تو بود

آخر چه شد ای برگ گل تازه که دیدار / از بلبل بی‌برگ و نوا بازگرفتی؟

بدنام بی‌وفایی‌ام از بس که می‌کنم / با سیل اشک خود سفر از آستان تو

جان‌ها ز دام زلف چو بر خاک می‌فشاند / بر آن غریب ما چه گذشت ای صبا بگو

تا غنچۀ بشکفتۀ این باغ که بوید / هر کس به زبانی، صفت حمد تو گوید

به ذکرش هر چه بینی در خروش است / دلی داند درین معنی که گوش است

درویش و غنی بنده این خاک درند / و آنان که غنی‌ترند، محتاج‌ترند

نه بلبل بر گلش تسبیح‌خوانی است / که هر خاری به تسبیحش زبانی است