شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 23904

من اگر کامروا گشتم و خوش‌دل چه عجب / مستحق بودم و این‌ها به زکاتم دادند

ما خاک را به نظر کیمیا کنیم / صد درد را به گوشه‌ی چشمی دوا کنیم

ما درس سحر در رهِ میخانه نهادیم / محصول دعا در رهِ جانانه نهادیم

ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم / جامه‌ی کس سیه و دلق خود ازرق نکنیم

یازده        

ده            

هشت           

نه

درویشی را ضرورتی پیش آمد، گلیمی از خانه یاری بدزدید.

ملک را بر حال ضعیف او، رقّت زیاد شد و خلعتی بر آن مزید کرد و پیشش فرستاد.

هر آینه ما را خردمندی کافی باید.

منت خدای را عزّوجل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت.