شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 17005

عشقت بنای عقل به کلّی خراب کرد / جورت در امید به یک بار برگرفت

شوری ز وصف روی تو در خانگه فتاد / صوفی طریق خانه ی خمّار برگرفت

با هر که مشورت کنم از جور آن صنم / گوید ببایدت دل از این کار برگرفت

دل برتوانم از سر و جان برگرفت و چشم / نتوانم از مشاهده ی یار برگرفت

ببین ببین که چه سان می‌برند دل ز میان / ببین ببین که چه سان می‌کشند خود به کنار

گر باد به دوزخ برد از کوی تو خاک / آتش همه آب زندگانی گردد

هزار آفرین بر می سرخ باد / که از روی ما رنگ زردی ببرد

دارم دلی مخاطره‌جوی بلاپرست / سرگشته‌رای گم‌شده‌عقلِ هواپرست

چون سپید و سیه تبه‌شدنی است / چه تفاوت میان اصل و نژاد

ملک‌زاده بی هنر دون بود / وگر از نژادِ فریدون بود

کم‌آزار و بی‌رنج و پاکیزه‌عرضم / که پاکست الحمد لله نژادم

گر نه بقای شاه حمایت کند مرا / بیخ نژاد آدم و حوّا برافکند

 آسوده بر کنار چو پرگار می‌شدم / دوران چو نقطه عاقبتم در میان گرفت

 پرگار تویی، نقطه تویی، دایره تو / یعنی که ز هر پرده، پدیدار تویی

 عاقلان نقطه‌ی پرگار وجودند ولی / عشق داند که در این دایره سرگردانند

 نقطه‌ای را هزار دایره هست / گر قدم پیشتر نهد پرگار