شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 7918

دانه باشی مرغکانت برچنند/ غنچه باشی کودکانت برکنند

برگ بی برگی بود ما را نوال/ مرگ بی مرگی بود ما را حلال

ما برون را ننگریم و قال را/ ما درون را بنگریم و حال را

تو را صبا و مرا آب دیده شد غماز/ وگرنه عاشق و معشوق راز دارانند

مهمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان / کز عشق آن سرو روان گویی روانم می‌رود

گفتم بگریم تا ابل چون خر فروماند به گل / وین نیز نتوانم که دل با کاروانم می‌رود

صبر از وصال یار من برگشتن از دلدار من / گر چه نباشد کار من هم کار از آنم می‌رود

ای ساربان آهسته رو کارام جانم می‌رود / وان دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود

هر که بر زیردستان نبخشاید به جور زبردستان گرفتار آید.

مراد از نزول قرآن تحصیل سیرت خوب است نه ترتیل سورت مکتوب.

پادشه باید که تا به حدّی خشم بر دشمنان نراند که دوستان را اعتماد نماند.

نه چندان درشتی کن که از تو سیر گردند و نه چندان نرمی که بر تو دلیر شوند.

عشق امر کل ما رقعه‌ای او قلزم و ما جرعه‌ای / او صد دلیل آورده و ما کرده استدلال‌ها

هر دم رسولی می‌رسد جان را گریبان می‌کشد / بر دل خیالی می‌رود یعنی به اصل خود بیا

ای سروران را تو سند بشمار ما را زان عدد / دانی سران را هم بود اندر تبع دنبال‌ها

افلاک از تو سرنگون خاک از تو چون دریای خون / ماهت نخوانم ای فزون از ماه‌ها و سال‌ها

 گاه از دیدن روی مکتوب منتعش و گاه از ندیدن روی مطلوب مشتعل.

طالب علم عزیز است و طالب مال ذلیل.

 هر نفسی که فرو می‌رود ممّد حیات است و چون برمی‌آید مفرّح ذات.

 هیزم درویشان را خریدی به حیف و توانگران را دادی به طرح.