شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دهم: زبان و ادبیات فارسی در سده‌های پنجم و ششم و ویژگی‌های سبکی آن | آزمون شماره 30933

شعر این دوره از نظر سبک گویندگی و موضوع تنوع یافت.

از ویژگی‌های شعر فارسی در این دوره تأثیرپذیری برخی از شاعران از ادبیات عرب و مضامین شعری آن است.

مدح، هجو، طنر، وعظ و حکمت، داستان‌سرایی، تغزل و حماسه برخی از شاخه‌ها و رشته‌های شعر در این دوره است.

با خروج شعر از دربارها و ورود آن به خانقاه‌ها دامنۀ موضوعات شعر محدود شد.

جناس

مراعات نظیر

تشبیه

استعاره

این همه عکس مِی و نقش نگارین که نمود/ یک فروغ رخ ساقی است که در جام افتاد (ورود اصطلاحات عرفانی در شعر)

مِی خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب/ چون نیک بنگری همه تزویر می‌کنند (رواج هجو در شعر)

پیش از این کاین سقف سبز و طاق مینا برکشند/ منظر چشم مرا ابروی جانان طاق بود (فاصله گرفتن از عشق زمینی)

بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی/ خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی (وجود پند و اندرز در شعر)

گردون نقاب صبح به عمدا برافکند / راز دل زمانه به صحرا برافکند (کاربرد ردیف فعلی دشوار)

این قطعه کنم به مدح، تضمین / کاستاد منم، سخنوران را (رواج مفاخره)

تا به دست آورده‌اند از جام و می صبح و شفق / زیر پای ساقیان گنج روان افشانده‌اند (رواج لغات ترکی و مغولی)

توبه را طرّه‌وار سر ببرید / عقل را زلف‌وار تاب دهید (توجه بیش‌تر به آرایه‌های ادبی)