شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 13353

خرد انگشت در دندان بمانده/ صفات لایزالش کس ندانست

سراپا اگر زرد و پژمرده‌ایم/ ولی دل به پاییز نسپرده‌ایم

به عزت چون نبخشیدی به ذلت می ستانندت/ چرا عاقل نیندیشد هم از آغاز، پایان را

دست بیماران گرفتن بر طبیبان واجب است/ من ز پا افتاده‌ام دستم نمی‌گیرد طبیب

مگر تقویم یزدانی که طالع‌ها در او باشد / مگر دریای غفرانی کز او شویند زلّت‌ها

 سخن پیدا بود سعدی که حدّش تا کجا باشد / زبان درکش که منظورت ندارد حدّ زیبایی

بگو ای پیک مشتاقان بدان حضرت که مهجوری / سلامی گر نمی‌شاید جوابی هم نمی‌ارزد؟

 گر چه مه در عالم‌آرایی ز گیتی بر سر آمد / کی تواند شد مقابل با رخت از ناتمامی

خرد چشم جان است چون بنگری / تو بی‌چشم روشن جهان نسپری

مرا گَه‌گه به دردی یاد می‌کن / که دردت مرهم جان می‌نماید

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی / ز بامی که برخاست مشکل نشیند

گرت خونابه گردد دل ز دست دوستان سعدی / نه شرط دوستی باشد که از دل بر دهان آید

بازآی و بر چشمم نشین ای دلستان نازنین             کآشوب و فریاد از زمین بر آسمانم میرود

نعیم هر دو جهان پیش عاشقان بجوی                 که این متاع قليل است و آن عطای کثیر

زاهد از ما به سلامت بگذر کاین می لعل                دل و دین می برد از دست بدان سان که مپرس

به شوق چشمه نوشت چه قطرهها که فشاندم       ز لعل باده فروشت چه عشوه هاکه خریدم