شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 759

خشم بیش از حد گرفتن وحشت آرد و لطف بی‌وقت هیبت ببرد.

پادشه باید که تا به حدی خشم نراند که دوستان را اعتماد نماند.

من تو را از حق تعالی به دعا خواستم تا چشمم به تو روشن باشد و دل شاد و خرّم.

حریص با جهانی گرسنه است و قانع به نانی سیر.

ذکر او مرهم دل مجروح است و مهر او بلانشینان را کشتی نوح است

مشک آن است که خود ببوید، نه آنکه عطار بگوید

فلان را کرم بی‌شمار است و هنر بی‌حساب

خدای درگذارندۀ گناهان است و سترندۀ عیب‌های عذرخواهان است.

هنوز نگران است که ملکش با دگران است

سنگ سراچۀ دل به الماس آب دیده می‌سفتم و این بیت‌ها مناسب حال خود می‌گفتم

نخل‌بندی دانم ولی نه در بستان و شاهدی فروشم نه در کنعان

بقیت عمرش نمانده بود از این سبب در گرفتن او تأخیر کرد و در آن دگر تعجیل

تا توانی از نیکی‌کردن میاسا و خود را به نیکی و نیکوکاری به مردم نما

رنج هیچ کس ضایع مکن و همه کس را به‌سزا حق‌شناس باش

اثر غم و شادی پیش مردمان بر خود پیدا مکن

هرکه دست از جان بشوید هرچه در دل دارد بگوید

اگر از گران‌سنگی نکوهیده گردی بهتر که از سبکباری ستوده گردی

عامه همۀ توانگران را دوست دارند بی نفعی و همۀ درویشان را دشمن دارند بی ضرری

هر که خواهد بر جای ماند، پا از این دایره بیرون نگذارد

به نام او که اولیت او را بدایت نه؛ آخریت او را نهایت نه