شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 11528

شعر دارای مضامین سیاسی، اجتماعی و وطنی است

 قالب شعر به سبک شعرهای سنت‌گرای دورۀ بیداری، مثنوی است.

لغاتی دال بر کهن‌گرایی در شعر دیده می‌شود.

شعر ساده اما به زبان پرصلابت گذشته سروده شده است.

به سبب فقر فرهنگی جامعه و سستی و رخوت حاکم بر ادبیات، به پیروی از اسلوبهای کهن پرداختند. 

در سطوح زبانی، ادبی و فکری سبک هندی و عراقی را مورد توجه قرار دادند.

زبان، تخیل و اندیشه در این سبک، تکرار شنیدههاست.

هاتف اصفهانی از معروفترین شاعران این عهد است.

پای‌بندی کمتر به آرایه‌های بدیعی و بیانی

توجه به قالب‌های نو و متفاوت

بی‌دقتی درکاربرد جملات

توجه به زبان مردم کوچه و بازار

گرایش شاعران به محتوا و تسلط کم برخی شعرا بر ادبیات گذشته

نوآوری و ابتکار بیش از اندازه در تخیّل و عدم توانایی شاعران در استفادۀ صحیح از آن

تبعیّت از ادیبان معاصر و گرایش به شعر نو و شتاب در سرودن اشعار

گرایش به کسب تجربه‌های جدید از طریق درهم شکستن جملات و استفاده از واژه‌های نامتعارف

تا مگر به دست آرم دامن وصالش را              می‌دوم به پای سر در قفای آزادی

داغ است دل لاله و نیلی است بر سرو        کز باغ جهان لاله‌عذاران همه رفتند

آستین چو از چشم بر گرفتم               سیل خون به دامان روانه کردم

از چه روی چون ارغنون ننالم           از جفایت ای چرخ دون ننالم