شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 19776

خیمۀ مسلمانی ملک است و ستون پادشاه و طناب و میخ‌ها رعیت، پس اصل، ستون است.

و این ضحاک را اژدها از آن گفتندی که بر کتف وی دو پاره گوشت بود بزرگ و سر آن به‌کردار ماری بود.

ما قصد بلخ داریم این زمستان، آنگاه وقت بهار چون به غزنین رسیدیم آنچه را واجب کند در باب وی فرموده آید.

و من از هرات بدان حضرت پیوستم و نداشتم از برگ و تجمل هیچ.

یکی گفت سالار خوالیگران / همی نالد از شاه وَز مهتران

به شهر اندر آوای رود و سرود / به هم برکشیدند چون تار و پود

نگردد پراگنده مویت سپید / ز گیتی سپیدی کند ناامید

کجا عقل یا شرع فتوا دهد / که اهل خرد دین به دنیا دهد

اندرین جهان مردم به دانش بزرگوارتر و مایه‌دارتر، و چون مردم بدانست کز وی چیزی نماند پایدار، کوشد تا نام وی بماند.

اعتقاد پارسیان اندر نوروز نخستین آن است که اول روزی ‌است از زمانه و بدو فلک آغازید گشتن.

صفت درجات راه دکان جامع است، به شش موضع راه بر دکان است و هر یکی را نامی است

علمای ماوراء‌النهر را گرد کرد و این از ایشان فتوا کرد که کی روا باشد که ما این کتاب را به زبان پارسی گردانیم؟ گفتند: روا باشد خواندن و نبشتن تفسیر قرآن کسی را که او تازی نداند.