شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دوازدهم: جناس و انواع آن | آزمون شماره 21610

بر سر کوی غمش، بی سر و پا باید رفت / گاه با خویش و گه از خویش جدا، باید رفت

ای آسمان چو دور ندیمانش دیده‌ای / در دور خویش شکل مدور گرفته‌ای

دیوان حافظی تو و دیوانهی تو من/ اما پری به دیدن دیوان نیامدی

نسیم باد صبا جان من فدای تو باد/ بیا گرم خبری زان نگار می‌خواهی

 ز خود بگسل ولی زنهار زنهار / به عشق آویز و عشق از دست مگذار

دل نيست کبوتر که چو برخاست نشيند/از گوشه بامی که پريديم، پريديم

ما چون ز دری پای کشیدیم کشیدیم/ امّید ز هر کس که بریدیم، بریدیم

باز با من هر زمانش خشم و نازی دیگر است / خشم و ناز او نمی‌دانم که باز از بهر چیست

گر نداری سر عشّاق و ندانی ره عشق / سر خود گیر و ره عشق به رهوار سپار (اشتقاق _ تکرار)

چشمم ز دوری تو دور از تو خون فشاند / دور فلک مبادا کاین شربتت چشاند (جناس همسان _ جناس ناهمسان)

رندان سلامت می‌کنند جان را غلامت می‌کنند / مستی ز جامت می‌کنند مستان سلامت می‌کنند (تکرار _ سجع)

دست بردار ز سوداگری و بوالهوسی / دست عشاق سوی دوست دراز است هنوز (واج‌آرایی _‌ جناس)

مگر به خویش دلالت کنی مرا، ورنه / شده است خشک چو سنگ نشان دلیل از تو (تشبیه ـ اشتقاق)

مهر روی‌اش که آب آتش برد / خاک بر دست آب و آتش ریخت (جناس ـ تشبیه)

مدان آن نرگس سرمست را در خواب می‌بینم / عجب مستی است که کش پیوسته در محراب می‌بینم (واج آرایی - مجاز)

بر جای رطل و جام می، گوران نهادستند پی / بر جای چنگ و نای و نی، آواز زاغ است و زغن (سجع مطرف ـ جناس)