شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 3345

پنج

هشت

نه

هفت

در اﺛﺮ ﺣﻤﻠه ﻣﻐﻮل، ﺑﺴیﺎرى از ﻣﺪارس از ﺑیﻦ رﻓﺘﻪ و ﺑﺰرﮔﺎﻧی ﭼﻮن ﻋﻄﺎر ﻧیﺸﺎﺑﻮرى و ﻋﻄﺎﻣﻠک ﺟﻮیﻨی کﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ.

آﺛﺎرى ﻣﺎﻧﻨﺪ ‹‹ﻣﺮﺻﺎداﻟﻌﺒﺎد›› و ‹‹ﺗﺎریﺦ وﺻﺎف›› ﻧﻤﺎیﻨﺪه ﺟﺮیﺎن ﺳﺎدهﻧﻮیﺴی در ﻧﺜﺮ ایﻦ دوره ﻫﺴﺘﻨﺪ.

در اواﺧﺮ دوره ﻣﻐﻮل، زﺑﺎن رﺳﻤی و رایﺞ ﻋﺮﺑی از رواج اﻓﺘﺎد و ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ زﺑﺎن ﻓﺎرﺳی کﻪ زﺑﺎن ﺗﻮده ﻣﺮدم ﺑﻮد، روﻧﻖ ﮔﺮﻓﺖ.

ﺷﺎﻋﺮان و ﻧﻮیﺴﻨﺪﮔﺎن ﺑﺰرگ ایﻦ دوره ﻏﺎﻟﺒﺎً از اﻫﺎﻟی ﺧﺮاﺳﺎن، رى، اراک و اﺻﻔﻬﺎن ﺑﻮدﻧﺪ.

بعد از ظهور شاعران بزرگی چون سعدی و حافظ در دورة عراقی به دلیل تسلّط طولانی‌‌مدت مغولان و تیموریان جایی برای رشد زبان و ادبیات فارسی باقی نماند.

مکتب وقوع نتیجة چاره‌اندیشی شاعران برای تغییر سبک و رهایی از گرفتاری تقلید بود و بازتاب طبیعی محیط اجتماعی قرن دهم به‌شمار می‌رفت.

هر چند شاهان صفوی در ترویج و نفوذ زبان ترکی در ایران نقش بسزایی داشتند؛ اما به زبان فارسی اصلاً علاقه‌ای نشان نداده‌اند.

اوضاع اجتماعی و سیاسی ایران در قرن دهم به‌طور کلی و وضع ادبیات نیز به تبع آن آشفته شده بود.