شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16706

بی وصل تو دل در برم آرام نگیرد / بی‌صحبت تو کار من انجام نگیرد

مرا بر قول مطرب گوش و مطرب در سماع / من از بادام ساقی مست و ساقی مست خواب

هم «عفی‌اللّه» مردم چشمم که با این ضعف دل / می‌فشاند دم‌به‌دم بر چهره‌ی زردم گلاب

شکر بر خویشتن خندد گر آن ماه / به شکّرخنده بگشاید دهان را

سرو را بی‌حاصلی باشد حصار عافیت                              اهل دنیا تکیه بر دیوار این مفلس کنید

چو بید قامت من شد دوتا ز بی‌ثمری                              اگر ز جوش ثمر، شاخسار می‌شکند

بید مجنونیم در بستان‌سرای روزگار                              سر به پیش انداختن از شرم، بار ما بس است

هرکه دست خود کند پیش تهی‌دستان دراز                 بر امید میوه زیر سرو دامان واکند

گهی در شعله می‏‌‏غلتم گهی با آب می‏‌‏جوشم / وطن‌آواره شوقم نگاه خانه‌بر‌دوشم

در این محفل امید و یأس هر یک نشئه‏‌‏ای دارد / خوشم کز درد بی‌کیفیتی کردند مدهوشم

به رنگی ناتوانم در خیال سرمه‏‌‏گون چشمی / که چون تار نظر آواز نتوان بست بر دوشم

به ‏‌‏کنج عالم نسیان دل‏ گمگشته‏‌‏ام بیدل / ز یادم نیست غافل هر که می‏‌‏سازد فراموشم

طوطی نگوید از تو دلاویزتر سخن / با شهد می‌رود ز دهانت به در سخن

چشمان دلبرت به نظر سحر می‌کنند / من خود چگونه گویمت اندر نظر سخن

به روزگار عزیزان که روزگار عزیز / دریغ باشد بی‌دوستان به سر بردن

روی در خاک در دوست بباید مالید / چون میسر نشود روی به روی آوردن