شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 15832

داغیم چون سپند مپرس از بیان ما/ در سرمه بال می‌زند امشب فغان ما

شبنم‌صفت زبس که سبکبار می‌رویم/ بوی گل است ناقه‌کش کاروان ما

چو سایه چند به هر خاک جبهه‌سودن‌ها/ که زنگ بخت نگردد کم از زدودن‌ها

دلم چو غنچه در آغوش عافیت تنگ است/ ز خواب ناز سرم چون گهر ته سنگ است

بنال مطرب مجلس بگوی گفته سعدی / شراب اُنس بیاور که من نه مرد نبیدم

گذشت روزگاران بین که دوران شباب ما / در این سیلاب غم دسته گلی شاداب را ماند

تا سر زلف پریشان تو محبوب من است / روزگارم به سر زلف پریشان مانَد

با همه تیر بلا کآمده بر دل مرا / از مژه‌ات برنگشت بخت نگون‌سار من

ای در کمند زلفک تو حلقه فریب / وی در کمان ابروی تو ناوک حیل

دیوان حافظی تو و دیوانه تو من / اما پری به دیدن دیوان نیامدی

من آن شهرم که سیلاب محبّت ساخت ویرانم / تو آن گنجی که در ویرانه دل‌ها وطن داری

عارض گلگون بنما، دم ز گلستان چه زنی؟ / سنبل مشکین بگشا دسته ریحان چه کنی؟

جهان چیست مهمان سرای سخایش / نمکدان مه و مهر، نان و فلک، خوان: (چهار)

گذشت روزگاران بین که دوران شباب ما / در این سیلاب غم دسته گلی شاداب را مانَد: (دو)

پیش تیغش جان سپر کردم ولیک آن جنگجو / با کمان ابرو و تیر نگاه آمد گذشت: (دو)

شِکَر شُکر ز طوطیّ روان باز مدار / دو سه روزی که بمانده است درین تیره قفس: (دو)

نیست شاه آن کس که دارد گنج گوهر بی شمار/ هر که را سدّ رمق هست از جهان، اسکندر است

چشم ما را شد رگ خواب گران، موی سفید/ بادبان بر کشتی دریایی ما لنگر است

شکرستان با وجود حرص باشد شوره زار/ با قناعت چشم تنگ مور، تنگ شکر است

خیره چشمان را نباشد در حریم حُسن راه/ از دو چشم شوخ، جای حلقه بیرون در است