شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 28430

برنجید پس هرکسی نان خویش / بورزید و بشناخت سامان خویش

چو ابری که بارانش مرجان بود / چه مرجان که آرایش جان بود

چون آن نامه‌ی شاه یک‌سر بخواند / دو دیده به خون دل اندر نشاند

گر این رازها آشکارا کنی / ز خاک سیه مشک سارا کنی

سه

پنج

چهار

دو

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست / که هرچه بر سر ما می‌رود ارادت اوست

گوهر خود را هویدا کن کمال این است و بس / خویش را در خویش پیدا کن کمال این است و بس

آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست / چشم میگون لب خندان دل خرّم با اوست

منم که گوشه میخانه خانقاه من است / دعای پیر مغان ورد صبحگاه من است

از همه باشد به حقیقت گزیر/ از تو نباشد که نداری نظیر

ای خنده تو راهزن کاروان قند/ ما نیش عشق خورده و لعل تو نوشخند

گر چه آتش نیز هم جسمانی است/ نه ز روح است و نه از روحانی است

تو آنچ از تو سزد گفتی و کردی/ غم جان من بیچاره خوردی

درآ که در دل خسته توان درآید باز / بیا که در تن مرده روان درآید باز

تو مپندار که زین در به ملامت بروم / دلم این‌جاست بده تا به سلامت بروم

دوش آگهی ز یار سفرکرده داد باد / من نیز دل به باد دهم هرچه باد باد

به گنج و به انبوه بودند شاد / زمانی ز یزدان نکردند یاد