شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 13298

آتش زهد و ریا خرمن دین خواهد سوخت / حافظ این خرقه پشمینه بینداز و برو

قیاس کردم و تدبیر عقل در ره عشق / چو شبنمی است که بر بحر می‌کشد رقمی

که دهد یار مرا از من بیدل خبری / که کند سوی منِ خسته به رحمت نظری

قضا به تلخی و شیرینی ای پسر رفته است / تو گر ترش بنشینی قضا چه غم دارد

ای چشم خرد حیران بر منظر مطبوعت / وی دست نظر کوتاه از دامن ادراکت

 هوش خردمند را عشق به تاراج برد / من نشنیدم که باز،‌ صید کبوتر شود

 چو آید لشکر عشق از کمین‌گاه / نماند عقل را از هیچ سو راه

خرد طفل است و عشق استادکار است / از این تا آن تفاوت بی‌شمار است

بازتاب اندک علوم در شعر

ذهن‌گرایی یا توجه به دنیای درون

 باور به قضا و قدر

 فراق

روی خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد / زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ما

 آن زمان مهر تو می‌جست که پیمان می‌بست / جان من با گره زلف تو در عهد الست

 مست بگذشتی و از خلوتیان ملکوت / به تماشای تو آشوب قیامت برخاست

بر ماه تو را دو گل سیراب شکفته است / در هر دلی از دیدن آن دو گل خاری است